Masakichi
Masakichi woont in Saitama, een gewone, relatief onbekende stad in Japan. Hij begon in 2024 met fotograferen en leerde zichzelf de techniek aan. Als kind was hij dol op knutselen, tekenen en modelleren. Naast zijn groeiende passie voor fotografie, begon hij musea te bezoeken en ontwikkelde hij een diepe interesse in architectuur en hedendaagse kunst.
Als vader van een jonge zoon zag Masakichi zijn bewegingsvrijheid afnemen, een beperking die het uitgangspunt werd voor zijn werk. Hij ontdekte abstracte architectuurfotografie op Instagram en realiseerde zich dat hij niet ver hoefde te reizen om een onderwerp te vinden: de alledaagse omgeving rondom zijn gezin was voldoende. "Echte artistieke vrijheid gaat niet over ver reizen, maar over het bekijken van onze dagelijkse omgeving met een frisse blik, het bewijs dat creativiteit vaak voortkomt uit beperkingen," legt hij uit. Vervolgens begon hij minimalistische geometrische vormen in het stedelijke landschap om hem heen te isoleren, strak te kaderen onder intens licht en de kleuren in de nabewerking te manipuleren om de architectonische volumes af te vlakken tot grafische composities. Zijn werk is geïnspireerd op de filosofie van Saul Leiter, de baanbrekende Amerikaanse kleurenfotograaf voor wie "alles fotografie is", op de geometrische afvlakking van Franco Fontana, de Italiaanse fotograaf die bekend staat om het transformeren van stedelijke architectuur in geometrische kleurvlakken, en op de popgevoeligheid van Andy Warhol.
Het werk van Masakichi is bekroond met talrijke internationale prijzen, waaronder een zilveren medaille bij de Prix de la Photographie Paris en drie gouden medailles bij de Budapest International Foto Awards. De drijvende kracht achter de kunstenaar? "Alledaagse architectuur transformeren tot abstracte kunst."
